De weg naar de Coiffure Award '26

soms loopt het anders dan gepland…

Een tijdje geleden besloot ik weer eens mee te doen aan de Coiffure Award, in de categorie Color Technician.
Niet omdat het zo makkelijk is, integendeel. Maar omdat ik ooit tegen mezelf heb gezegd: voor mijn vijftigste wil ik een derde award winnen.

Het is al even geleden dat ik meedeed. Tot Megan weer in mijn stoel zat. Haar haar had al een behoorlijke reis afgelegd: van blond naar zwart om het haar minder te belasten en daarna weer geblondeerd met een Billie Eilish-achtige groene uitgroei. Uiteindelijk wilde ze terug naar zwart.

En toen dacht ik: wacht eens even… voordat dat gebeurt wil ik hier creatief op los gaan. Misschien is dit hét moment om weer mee te doen.

Er was alleen één voorwaarde: mijn vaste fotograaf moest beschikbaar zijn.
Had hij geen tijd, dan was dat voor mij een teken om het niet te doen.

Hij had geen tijd.

Ik baalde. En besloot het te laten gaan.

Maar het bleef knagen. Het idee dat ik haar weer zwart zou verven zonder mijn creativiteit erop los te laten voelde als een gemiste kans.

Ik belde Angelique Stapelbroek. Via haar kwamen we uit bij fotograaf Otto van der Toorn, een van de beste fashionfotografen van Nederland en een goede bekende van Angelique. Zelf had ik nog nooit met hem gewerkt, maar hij had wél tijd. En toen dacht ik: we gaan het gewoon doen.

Moodboard maken.
Styliste zoeken.
Visagie regelen, Angelique natuurlijk.
Fotograaf vastleggen.

En eerlijk? Dat moodboard… daar droomde ik van. Als alles zou worden zoals ik het voor me zag, zouden het vier waanzinnige beelden worden.

Tegenwoordig komt er bij de Coiffure Award trouwens nog iets extra’s bij kijken. Door AI moeten deelnemers uitgebreid laten zien dat alles echt is. Dat betekent foto’s en filmpjes van het model vóór, tijdens en na de shoot, plus alle kleurrecepten en technieken vastleggen. Naast creativiteit met kwasten en folies komt er dus ook behoorlijk wat documentatie bij kijken.

De shoot stond gepland op dinsdag 20 januari.

Tot vrijdagavond 16 januari.

Om half negen kreeg ik een bericht van de styliste, iemand die ik nog nooit persoonlijk had ontmoet. Ze had een ongeluk gehad en een schouderblessure opgelopen. Ze kon dinsdag niet komen. Of we de shoot konden verzetten.

Dat ging natuurlijk niet.
Model geregeld.
Fotograaf geregeld.
Visagie geregeld.
Mijn agenda leeg in de salon.

Paniek.

Ik zag mezelf al bij de Bijenkorf online shoppen of zondag in de Zara staan om zelf kleding te kopen. Maar ik wist ook: alles wat ik nu zou regelen zou afwijken van het moodboard.

In paniek belde ik de styliste. Dat gesprek liep… niet zoals gehoopt. Uiteindelijk wist ik: dit moet ik echt zelf oplossen.

Ik belde Angelique, mijn partner in crime.
Zij gaf me twee namen.

En ik had geluk.

Omdat het op een dinsdag was kon Monique Desar helpen. Zij is ook modeontwerpster en had veel stoffen thuis. We kwamen uiteindelijk redelijk in de buurt van mijn moodboard. Niet exact, maar dat had ik inmiddels al losgelaten.

Dus toch ging ik met een glimlach het weekend in.
Het zou goed komen.

Dacht ik.

Maandag 19 januari kwam Megan om één uur ’s middags naar de salon om het haar te kleuren. Ik had alles voorbereid: kleurtesten, stalen, recepten. Ik wist precies wat ik ging doen.

Tot ik me afvroeg: heb ik eigenlijk bovenop wel de juiste kleur gebruikt?

Nee dus.

Ik had twee bakjes verwisseld.
Duidelijk gelabelde bakjes. En toch.

In plaats van het opnieuw te doen besloot ik door te werken met de volgende techniek. Om acht uur ’s avonds waren we klaar.

Met een totaal andere kleurplaatsing dan ik vooraf had bedacht.

Ik wist wel: dit gaat goed werken op foto’s.
Maar wederom… het week af van het moodboard.

Moe, licht chagrijnig en met weinig vertrouwen ging ik naar huis. In de hoop dat Otto er de volgende dag iets magisch van kon maken.

Dinsdagmorgen.

Vol goede moed richting Aalsmeer.

Tot er een bericht kwam van Angelique: longontsteking. Ze ging toch mee met mondkapje en ibuprofen, maar ze was echt doodziek. 

De held.

En toch…

hebben we samen iets moois gemaakt.

Echt moois.

Maar man… wat was dit een zware editie.

Jullie hebben de foto’s nog niet gezien. En waarschijnlijk denken jullie straks: waar klaagt hij over?

Maar soms kun je hele mooie foto’s maken die afwijken van het gevoel dat je vooraf had bedacht.

En toch.

Ben ik trots.

Trots dat ik niet heb opgegeven.
Trots op het team dat er uiteindelijk stond.
Trots dat we, ondanks alles, iets hebben gemaakt waar ik nog steeds aan moet wennen maar wat wél staat.

Op 20 maart hoor ik of ik genomineerd ben voor de volgende ronde van de Coiffure Award.

En als dat zo is
dan moeten we wachten tot 10 mei om te horen hoe ver we zijn gekomen.

Wordt vervolgd.